به یاد یکی از نخبگان ملت افغانستان؛ که نخبه در عـــلم، نـــــخبه در اخلاق، نخبه در اداره و نخبه در خدمت به تهیدستان، فــرودسـتان و مردم بود. من افتخار دوستی با مرحوم معفور آقای هادی(ره) را در دو مرحله داشتم. یک بار در سالهای جــــــهاد و یکبار هم در آمدن مرحله نوین حیات ملی؛ در تمام این مـــراحل که من با همه
بزرگان جهاد و شخصیتهای عمده، در کار جهاد و اداره افغانستان در تماس بودم.در بسیاری از امور به اساس شایستگی و رهبری نظامی و سیاسی مرحوم مغفور هادی ایشان را مارشال صاحب میگفتم. او در سالهای جهاد خدمات فراوان کرد همچنان در زمان صلح بهعنوان فرد وطن دوست و یار و مددگار صدیق مردم افغانستان و بهویژه به عنوان یار بینوایان و فرودستان نقش بسیار ارزنده در این عرصه داشتند. با همهای آن فضایل و این خدمات که ایفا کرد، با وجودی آن همه مشکلات جسمی که داشتند در تمام عرصهها تلاش کرد و مرد خستگی ناپذیری بود، هیچ وقت در هیچ امری از امور خیر کوتاهی نکرد. با همهای این ویژگیهای خاص؛ من از فضایلاش بگویم، این که تواضع خاص داشت، هیچگاه مغرور خدمات خود نشد، هیچگاه حتی از مجاهد بیسواد و سادهی روستایی خود را بالاتر ندانست. در کار اداره هم بیشتر بهعنوان یک برادر کلان بود تا آمر و این تواضع خاص در سرزمینی که بسیاری از افراد با ایفای خدمــــات ناچیز مغرور و متکبر میشوند و عقیده خود بـــرتـــربینی پـــــــــــــــیدا میکنند /کردند؛ مرحوم آقای هادی با این افراد بسیار متفاوت بود و باوجود خدمات فراوان و بیشمار، وقتی به طرف شان میدیدی ملبس به لباس تواضع و ساده زیستی بود، با همهای مشکلات که داشتند در راه خدمت به مردم نتپیدند و این به سبب تواضع بزرگی خاص شان بود.
سیدمخدوم رهین
وزیر اسبق اطلاعات و فرهنگ