ماد مقاومت در برابر دشواری‌ها
مرحوم آقای هادی، برای بسیاری از کسانی که او را از نزدیک می‌شناختند، تنها یک چهرهٔ اجتماعی و فرهنگی نبود؛ او نماد اراده، همت بلند و مقاومت در برابر دشواری‌های زندگی بود.
با وجود معلولیت جسمی، هیچ‌گاه اجازه نداد محدودیت‌های جسمانی، روح بلند و ارادهٔ استوارش را به زانو درآورد. در شادی‌های مردم شریک بود و در غم‌های آنان خود را کنار نمی‌کشید. هر جا کاری بر زمین مانده بود و هر جا کسی نیاز به یاری داشت، هادی با همان توان و امکاناتی که در اختیار داشت، پیش‌قدم می‌شد. گویی برای او «نشدن» معنا نداشت؛ اگر اراده‌ای وجود داشت، راهی نیز پیدا می‌شد.
خاطره‌ای که مرحوم آیت‌الله محسنی از او نقل کرده بود، به‌خوبی گویای همین روحیه است.
روزی در شورای علمای شیعه، آیت‌الله محسنی از فعالیت‌ها و توانایی‌های آقای هادی سخن گفت و خاطره‌ای را چنین نقل کرد:
«به رئیس‌جمهور کرزی گفتم: آقای هادی را در کابینه بگیر.»
کرزی در پاسخ گفته بود:
«آقای هادی مریض است؛ توان راه رفتن و کار کردن ندارد.»
اما آیت‌الله محسنی با شناختی که از روحیه و توانایی‌های هادی داشت، در پاسخ گفته بود:
«آقای هادی همت بلند دارد. مرد مقاومی است و از من و تو هم فعال‌تر است؛ به همهٔ امور می‌رسد.»
این سخن، شاید در نگاه نخست تنها یک خاطره باشد، اما در حقیقت تصویری روشن از شخصیت مردی است که محدودیت جسمی را هرگز بهانه‌ای برای محدود کردن آرزوها و مسئولیت‌هایش قرار نداد.
او ثابت کرده بود که گاهی قدرت واقعی انسان نه در توان جسم، بلکه در اراده‌ای است که شکست را نمی‌پذیرد؛ در همتی است که در برابر سختی‌ها سر فرود نمی‌آورد و در قلبی است که دردهای خود را فراموش می‌کند تا مرهمی برای درد دیگران باشد.
آری، مرحوم هادی از آن انسان‌هایی بود که زندگی را با امکاناتش نمی‌سنجید؛ با همت و اراده‌اش می‌سنجید. به همین دلیل، با وجود همهٔ دشواری‌ها، مرد میدان ماند؛ پرتلاش، مسئولیت‌پذیر و حاضر در کنار مردم.
نام او یادآور این حقیقت است که گاهی یک ارادهٔ استوار، از صدها توان جسمانی نیرومندتر است.
حجت‌الاسلام والمسلمین سیدجعفر عادلی حسینی