در دامنه‌های آرام کوه‌های بهسود، نوزادی چشم به جهان گشود که بعدها به «پناه مردم» و «امین علما» شهرت یافت.

حاج‌آقای ابوالهادی، عالمی بود که علم، تقوا و مردم‌داری را در وجود خود جمع کرده بود. از همان کودکی، هم‌زمان با کار و زراعت، به دانش دینی دل بست و پله‌های کمال را پیمود. در اوج فشارهای سیاسی، با شهامت در صف جهاد ایستاد و در تشکیل هسته‌های دفاع از مردم سهم داشت. اما آن‌چه او را ماندگار کرد، نه تنها مبارزات سیاسی‌اش، بلکه اخلاق نیک، دلسوزی برای مردم، تهجد شبانه و عشق بی‌پایانش به اهل‌بیت(ع) بود و سالیان دراز روشنی‌بخش دل‌های مردم شد. او نه‌تنها عالمی وارسته، بلکه حکیمی فروتن بود که دعایش مرهم دردها و کلامش شفابخش جان‌ها بود. سلام خدا بر او و بر همه وارستگان راه حق.