خاطره‌ای از میراث ماندگار ابوجهاد افغانستان
نخستین آشنایی من با حاج آقای هادی به سال‌های کودکی‌ام برمی‌گردد؛ زمانی که در محفلی به مناسبت نیمه شعبان در مدرسه علمیه امام محمدباقر(ع) آب‌موشک بهسود، ایشان را دیدم. چون نامم مهدی و هم‌نام امام زمان(عج) بود، با مهربانی یک کتابچه و قلم به من هدیه دادند. شاید آن روز نمی‌دانستم که این خاطره کوچک، سال‌ها بعد به یکی از یادماندنی‌ترین خاطرات زندگی‌ام تبدیل خواهد شد.
سال‌ها بعد، در بهار 1403 خورشیدی، به عضویت بنیاد پیامبر اعظم(ص) درآمدم؛ مجموعه‌ای که از یادگارهای ارزشمند آن مرد بزرگ است. در این مدت، از نزدیک شاهد فعالیت‌های گسترده دینی، فرهنگی، اجتماعی و مردمی بنیاد بوده‌ام؛ مجموعه‌ای که با همکاری صدها مرکز دینی و فرهنگی در سراسر کشور، پرچم‌دار وحدت، همدلی، تقریب مذاهب و همگرایی میان اقوام و مذاهب افغانستان است.
آنچه امروز در بنیاد پیامبر اعظم(ص) می‌بینم، بازتاب همان اندیشه و آرمان حاج آقای هادی است؛ عبور از قوم‌گرایی و افراط‌گرایی، احترام به تنوع قومی و مذهبی، توجه به جایگاه بانوان و فراهم‌سازی زمینه رشد علمی، فرهنگی و اجتماعی جوانان.
به باور من، عظمت یک انسان تنها به سال‌های حضورش نیست، بلکه به آثار و اندیشه‌هایی است که پس از رفتنش همچنان زنده می‌ماند. بنیاد پیامبر اعظم(ص) نمونه‌ای از همین میراث ماندگار است.
روح حاج آقای هادی ابوجهاد افغانستان شاد و یاد و راهش جاودانه باد.
محمدمهدی حساس
#ابوجهاد_افغانستان #سیدمحمدهادی_هادی #میراث_ماندگار #خاطرات_ابوجهاد #بنیاد_پیامبر_اعظم_ص #وحدت_و_همدلی #محمدمهدی_حساس #یاد_و_خاطره_ابوجهاد