بسمه تعالی
به مناسبت دومین سالگرد رحلت «ابوجهاد»
یاد و نام حجتالاسلام والمسلمین سیدمحمدهادی «هادی»، رهبر فقید حرکت اسلامی ملت افغانستان و رئیس بنیاد پیامبر اعظم(ص) همچون چراغی فروزان در تاریخ جهاد و مقاومت ما خواهد درخشید. مردی که در هر دیدار، هر نگاه و هر کلامش، درسی از غیرت دینی، مسئولیت ملی و معنای حقیقی جهاد میآموختیم.
او را عالمی مهربان، دلسوز و دردآشنا یافتم؛ عالمی که برای دین میسوخت، برای وطن میاندیشید و برای مردم نفس میکشید. مجاهدی که ایمانش از میدان نبرد آغاز میشد و در میدان فکر، تدبیر و صداقت به اوج میرسید.
سیدمحمدهادی هادی(ره) از نخستین فرماندهانی بود که در برابر ارتش سرخ شوروی ایستاد؛ ایستاده جنگید، ایستاده اندیشید و ایستاده تاریخ ساخت. شجاعتش تنها روایت یک فرمانده نیست؛ روایت روحی بزرگ و دلی است که جز برای خدا نمیتپید.
اما اوج زیبایی شخصیتش در سالهای پایانی عمر جلوهگر شد؛ سالهایی که جسم بر او سخت گرفت، اما روحش استوارتر از همیشه بود. سالها بر ویلچر نشست، اما هرگز از خدمت ننشست. اگر دیگری بود شاید در بستر بیماری میافتاد؛ اما آقای هادی تا آخرین دم، نشسته تلاش کرد و ایستاده ماند. این، نهایت اخلاص است؛ نهایت مردانگی؛ نهایت ایمان.
او عالمِ عامل بود؛ متفکری شجاع؛ سیاستمداری جسور؛ و انسانی که در برابر ظلم، تبعیض و خیانت هرگز عقب ننشست. زندگیاش سندی روشن از صداقت، وفاداری و پایبندی به آرمانهای ملت افغانستان بود.
حماسههای آن مجاهد نستوه، نه فقط در کتابها، بلکه در دل مردم جاودانه است. نامش، راهش و خاطرهاش همواره چون فانوسی در شبهای تار وطن خواهد درخشید.
روح مرحوم آقای هادی و ارواح پاک شهدای گمنام و مظلوم افغانستان شاد و یادشان گرامی باد.
والسلام
سید نوراحمد مبارز
تاریخ ۱۴۰۴/۹/۷