شماره: 6 در دامنه سبز و پرآرامش بهسود، کودکی پرورش یافت که بعدها نامش با ایمان، شجاعت و مردم‌داری گره خورد. حاج‌آقای ابوالهادی، عالمی بود که دانش دینی را با تقوا و ساده‌زیستی در هم آمیخت و از همان آغاز جوانی، هم درس خواند و هم در کنار مردم زیست.

او در روزگاری که ترس و اختناق بر جامعه سایه افکنده بود، با شجاعت در کنار علما و مجاهدان ایستاد و سهم بزرگی در سامان‌دهی مجاهدین داشت. اما آنچه او را در دل‌ها جاودانه ساخت، نه فقط حضورش در میدان مبارزه، بلکه مهربانی، صبر و فروتنی بی‌مانندش بود.

ابوالهادی برای مردم تنها یک روحانی نبود؛ پناهگاه دردها، شنونده رنج‌ها و مرهم زخمیان جامعه بود. شب‌هایش را با عبادت و ذکر می‌گذراند و روزهایش را با خدمت و دلسوزی. او از اهل‌بیت(ع) تنها نام و یادشان را بر زبان نداشت، بلکه روش و سیرت‌شان را در زندگی جاری کرده بود.

حاج‌آقای ابوالهادی، عالمی وارسته و حکیمی فروتن بود که مردم او را چون چراغی روشن در تاریکی‌های زمانه می‌شناختند. یاد و خاطره‌اش همچون نوری ماندگار در دل تاریخ خواهد درخشید. سلام خدا بر او و بر همه خدمتگزاران صادق دین و مردم.